Buqetë me poezi nga Sabit Abdyli (Zgjodhi Haxhi Muhaxhiri - Ora poetike)

19. Januar 2018

ELOZH PËR GJERGJIN
Gradat, lavdet e sarajet e shtruara në ar
Nuk e lëkunden Trimin
Arbënia ishte dhembja tij e parë
Janar, 2018

ZË KOHE
(Haxhi Muhaxherit)
Jehonë kohësh të mira
Emrash rrënjësh e qëndrese
Furtunash e motesh lavdie
Nuk resht së vrari të keqën
Nuk resht së qëndisur fjalëmirët
E fjalës shqipe
Auckland, korrik 2017



SHËTITJE MBI FSHAT
Rrugicat mbyllur
Me shkurre, barishte, thera ...
Banorët ikën jashtë ose ranë në qytet.
Manaferrat mezhdave kalavesh të paprekura
Gjurmë bagëtish e njerëzish askund
Përroska mbuluar me kërpnaja e shelgje.
Gardh i gjallë që s'kalohej këtej e matanë.
Hutat e ketrit kishin zbrit nga mali.
S'më kishte ndodh ndonjë herë më parë.
Të dilja mbi fshat,
Dhe të mos shihja fushës bujq. barinj, bagëti
E kosëtarë tek ju jepnin krahëve në radhë.
Kabash, korrik 2013

QULLËT
Kohë kauçuku
Lëkund themelet e çdo vlere tonë
Pjellë e këtij moti
Barkun hambar
Fytyra
Identiteti
Shpirti
Nxjerr në ankand
Gusht, 2015
Nga libri "Dallge malli", Prishtine, 2016

TEK FLISTE
Lidhte kujtimet në trastë nyjë
Me gjithçka nga pak; arra, mollë, kuleç
Çdo të pesëmbëdhjetën ditë
Me kokën në torbë nisej
Në vizitë djalit në Sremska Mitrovicë
Zgjidhte nyjë
Në heshtje i tregonte për situatën
Shokët e idealit, hafijet ...
Merrte djalit vargjet e shkruara n'qeli
Gardiani roje
I pafuqishëm të mbante kontrollin
Nëna tek fliste me sy
Shtator, 2017

BRENGË
Librin që po shkruaja s’mund ta vazhdoj.
Mbetet për të vazhduar dielli kur rrezon.
Beharin në dimër ktheve, ngriu vargu im!
Do të rrit aguliçet qoftë edhe pa ty.
Shkrin fjala ime, rrugët kallkan.
I heq brengat motit, tokën shkriftoj.
9 maj 2014

QIELLIT TË SAJ
Zjarr është poeti, zjarr!
Digjet të djeg pore*, që përpushen si yje,
Ngroh në acar dimërak,
freskon në vapë përdëllese.
Orë alarmi ndërgjegje fjeturish.
Vdes e ngjallet për një varg për një fjalë.
Bubullimë në damarë dimrash
dhe njerëzish që lëpihen.
Lajmëtar ogurbardhë.
I përjetshëm shqiponjë qiellit të saj.
* ferra
Auckland, 18 Shtator 2013

ZOGJTË SHTEGTARË
Në tela telefoni tufa dallëndyshesh
Mëngjeseve në vjeshtë varg rreshtuar
Cicërimë e tyre dhembshëm tingëllon
Bëhen gati shtëpitë t'i lënë
Përmallshëm nisën buzën në vaj
Nga acari ikin në vendet me behar
Shtator 2015

NËNTORI I TRETË
Mjegullnajë e stepave të ngrira
dhe myk i kohëve të errëta
Nëntorit i bëjnë pritë.
O Zot,
Na ruaj nga moti keq,
nga hijet e zeza,
mjegullnaja e ligë!
Eja Nëntor,
eja!
Shtruar ta kem
rrugën:
me gurë stralli,
me gjak të kristaltë
me dhembjet tona deri në asht.
Auckland, 2007

EMIGRANT
Emigrant shkak luftë ngjyrash
Të tillë dikur pati edhe në fshatin tim
Të përndjekur nga e kuqja
Shtigjeve pafund në rrugëtim
Përtej oqeaneve mbërrin
I gjeta të plakur buzën shkrumb
Unë emigranti muhaxhir.
Në prag shekulli njëzetenjë
Dëgjuar keni nga gjyshërit
Për plagën e vjetër emigrant politik
Karvan në ecje lodhur
Me kujtimet plumb mbi kurriz
Mars, 2016

Portrete krijuesish në diasporë:

JETA NUK ËSHTË KËNGË

Valdete Berisha

Poetja Valdete Berisha e lindur në Mitrovicë pasi kreu shkollën e mesme si shumë shqiptarë tjerë në vitet e 90-ta nga represioni serb  emigroi në Belgjikë. Në Belgjikë  në fletoren e kujtimeve nga shkolla e mesme,  që e kishte me veti vazhdoi të shkruaj poezi. Me poezitë  qetësonte shpirtin e trazuar në mërgim nga frymëzimet e moshës dhe mallit të vendlindjes. Së pari me ndrojtje, por me kohë mori guximin edhe t'i publikonte.  Në vitin 2008 botoi librin e parë me poezi "Mos e zgjo dhimbjen", i cili u mirëprit nga lexuesi.  "Poezitë e Valdete Berishës, shkroi recensenti i librit Halil Haxhiosaj, kanë mëvetësi, por edhe tërësinë tematike, subjektin dhe motivin e tyre. .. të cilat shprehin një figuracion që gërshetohet me mozaikun e ngjyrave, nuancat e tyre, e sidomos me imazhin tematik". Poezia, do të thosha unë,  është pasqyrë shpirti, është gulçimë përjetimi, herë si ëndërr, herë e njëmendët e atij që e shkruan. Ja një rikujtim i poetes në orët e vetmisë:

Jeta nuk është këngë

Në ketë orë të natës

Pa lëmoshë pa identitet

Në faculetë  letre lash buzët

Tufë flokësh të pathinjura

Në shami të mëndafshtë

Lapsin plot shpresë e lash

Zërin tënd të humbur

Që vetëm unë e ndjej

Si këngë mallëngjyese

Jeta nuk është këngë  

(nga libri i përmendur, faqe 29)

Kjo çikë Kosove përveç poezisë merret edhe me pikturë, fotografi artistike dhe kudo që prek dora saj është art. Ka hapur ekspozitë individuale, kolektive e bamirësie në Kosovë e shtete të Evropës. Pikurat e saja kanë tërheq vëmendjen e opinionit për ngjyrat, origjinalitetin, ambientin e paraqitur bukur të jetës shqiptare, sidomos femrës me koloritin aq të pasur e të bukur të kostumeve kombëtare.  Valdetja vazhdon të shkruajë,  pikturojë e kontribuon në organizatat bamirësie.   

Botuar ne gazetën "Bota sot", 15 janar 2018

Sabit Abdyli

Potrete mërgimtarësh – SEBASTIAN A. NUIQI, GJERMANI

Sebastjani për sukseset e angazhimit e tija  mori, u shpërblye me 29 çmime, mirënjohje nga organizatat humanitare, kulturore e politike në botë e Kosovë

Nga Sabit Abdyli, Zelanda e Re

Sebastjan A. Nuiqi 

Sebastjani ka lind në vitin 1942 në  familjen atdhetare me origjinë nga Stublla ardhur në Kabash në vitin 1927 nga babai Antoni (Tovi) dhe e ëma Diella. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, kurse gjimnazin klasik dhe tetë semestra të Fakultetit teologjik në Kroaci. Pas kryerjes së shërbimit ushtarak studimet i vazhdoi në Universitetin e Prishtinës. Gjashtë vjet punoi në gjimnazin e Vitisë prof. i  lëndës së historisë. Ndërkohë kaloi me punë si administrator në Komunë; së pari në Bashkësinë e arsimit, më vonë ishte bashkëpunëtor profesional në Organizatën Sindikale të KK në Viti.  Si gjithë punëtoria shqiptare  në Kosovë edhe Sebastjani u largua nga puna me vendimin e organeve të instaluara dhunshëm serbe  në Kuvendin Komunal të Vitisë. Ndërkohë inkuadrohet në Shoqatën “Nëna Tereze” në Prishtinë, njëherit  ishte edhe anëtar i Kryesisë së Shoqatës e cila bëri aq shumë për popullsinë shqiptare të përjashtuar nga jeta, puna, institucionet, shkollat, shërbimet mjekësore etj.  Për aktivitet e tij u keqtrajtua në shtëpinë e tij (Kabash) në mbrëmje dt. 6 shtator të vitit 1990 nga katër policë njëri prej tyre quhej Boro (Bor milici, me banim në Viti) serbë në prani të fëmijëve e gruas, kurse  në zyrat e Shoqatës “Nëna Tereze’ në Prishtinë policë veshur me pancirë e helmeta në kokë, me armët ngrehur futën rrëmbyeshëm brenda ku punonte e torturojnë dhe kërcënojnë: “po të gjetëm edhe një herë këtu mbahu mirë”. Në mesin e fëmijëve të helmuar rënd, me 24 maj 1990, nga një dorë e zezë e shërbimeve sekrete serbe në shkollën fillore “Ndre Mjeda” në Kabash ishte edhe vajza e tij, Odesa. Për t’i shpëtuar arrestimeve e presioneve që priteshin, siç thotë Seba:  “M’u deshtë t’i lë të gjitha e lëshoj vendin që e doja më shumë se gjithçka tjetër, pa i treguar askujt, gozhdova dritaret e shtëpisë me dërrasa, i vura drynin dhe në terrin e natës u nisa për në Frankfurt të Gjermanisë ku kisha vëllezërit me punë”. Në mjedisin e ri (Frankfurt) Sebastjani  mbledh gjitha forcat, përvjel mëngët dhe nis gjithçka nga e para. “Pasi nuk isha trim, më shkroi Sebastjani këto ditë, për të qëndruar në Kosovë i dhashë detyrë vetës se duhet patjetër të bëj diçka për  njerëzit e gjakut e gjuhës time, për Kosovën dhe lirinë e saj. U kyça në aktivitetet që bëheshin në mesin e mërgimtarëve për ta ndihmuar Kosovën  gjithandej shteteve të perëndimit.”  Gjatë gjithë viteve të 90-ta Sebastjani priti e përcolli, u bëri konak, ndihmoi materialisht veprimtarët e çështjes shqiptare, njerëzit e politikës, kulturës e artit. Gjatë luftës (1999) ishte i angazhuar në sistemimin e refugjatëve, sensibilizimin e opinionit gjerman etj. për gjenocidin serb, që po bëhej në Kosovë, organizimin e protestave, mbledhjes së ndihmave. As sot nuk rresht së punuari e dhënies së ndihmesave në organizimin e promovimeve të veprave të njerëzve të dijes të të gjitha fushave e të të gjitha tokave shqiptare dhe në diasporë. Për punën dhe aftësitë e tija organizative në vitin 1997 Sebastjani u zgjodh kryetar i Lidhjes shqiptare në botë, dega në Gjermani, njëherit Sebastjanin ishte (është)  edhe anëtar i Kryesisë së Lidhjes së Shqiptarëve të Botës (LSHB).  Sebastjani për sukseset e angazhimit e tija  mori, u shpërblye me 29 çmime, mirënjohje nga organizatat humanitare, kulturore e politike në botë e Kosovë.  Seba i Tovit (kështu e thërrasim e njohim Sebastjanin në Kabash) vazhdon pazhurmë të jetë aktiv me vepra dhe ta mbaj kuletën hapur  për  çështjen shqiptare.

Botuar ne gazeten "Dielli" USA, 30 dhjetor 2017

AS TURR, AS JAZ

Opinionisti Sabit Avdyli ka komentuar gjendjen aktuale politike në Kosovë.
Ai thotë se partitë politike janë në situatën që ai e quan as turr as jaz dhe se ato janë të mbushura me inate, ambicie të sërmura, përcjell Bota sot.

Lexojeni shkrimin e tij:

Në kohën e rinisë time para se të fillonte gara e sillnim në ajër një monedhë  metalike se kush do të jetë i pari dhe ndodhej monedha të binte në teh as - as (as turr, as jaz, as mar, as prapë) . Në ketë pozitë as-as  janë partitë e dala  nga zgjedhjet e fundit, plus inatet, plus ambiciet e sëmura, plus lista serbe,  plus  mediet argatë të politikës, plus nepotizmi, plus  mentaliteti rajonal, plus interesat  po  mbyllin të gjitha rrugët për formimin e  institucioneve të R. së Kosovës.  Shtyrja me bërryla, gjetja vrima në Kushtetutë,  Rregulloren e punës së Kuvendit,  vendimi i Gjykatës kushtetuese 2014,  gjetja e kimes në vo, siç thuhet,   po vazhdon.   Pozicionet e ngurta të partive trashin të këqijat dhe po pëson shteti e populli në të cilin thirren rrejshëm  të pozicionuarit. He sikur kjo këmbëngulësi, qëndresë e luftë për të mbetur në pushtet, marr pushtetin të bëhej në  çuarjen përpara të  ekonomisë, kulturës, shkollës, shëndetësisë, drejtësisë, njohjeve, gjetjen e të vrarëve, dialogut me Serbinë, mirëqenien,  mbrojtjen  e ruajtjen  e ambienti të shtetit do të ishte më shumë se bukur.

Gazeta "Bota sot" MË: 5 GUSHT 2017 NË ORA: 08:43

Sabit Abdyli

OPINIONE

E hënë, 07 gusht 2017
NGA: SABIT ABDYLI MË: 7 GUSHT 2017
Kush na çarti
Aty ku ishim më të fortë e qendrëstar, aty ku s'kishte daltë as limë të na hajë, aty ku na lakmonin e xhelozonin miqtë e armiqtë, si: familja e martesat e qëndrueshme, harmonia, respekti, dashuria për vendin, për librat, shkollën, shqiptarizmin. Jemi në tatëpjetën më të madhe mu në kohën kur duhej të jemi në ngjitje si shtet e komb.
Tatëpjeta  vazhdon dhe ka rrezik të thyejmë hundë e buzë e të humbim hapin me kohën.
Ç'janë këto ndarje të porositura me fonde të majme nga ata që nuk na duan, nga ata që me shekuj punuan për te na zhbi nga faqja e dheut.
Kush na çarti harmonin ndërfetare, kush na çarti harmonin brenda familjes, kush na çarti dashurinë e respektin për gasterbajterin, shqiptarin, historinë, heronjtë, dasmat, veshjen, emrat, këngën e vallen bash shqip,  kush çarti partitë tonat sa të urrejnë për vdekje njëra- tjetrën dhe bëhen me ata që nuk lanë dy gurë bashkë vetëm për ta  ngulfatur e nda Kosovën, me ata që nuk kërkuan falje për gjithë ato vrasje, shkatërrime, me ata që fshehën  e mbuluan me beton të vrarait.
Bota sot

BAGËTIA E IMËT NË ZELANDËN E RE OSE "DELET NE SHTEPINE E TYRE"

Shkrimi i botuar ne gazeten periodike "Drini", gusht, 2017

Me të arritur pas 24 orë fluturimi me avion mbi ishullin e quajtur Zelandë e Re u fascinova  nga  ato që shihja poshtë avionit; kodra  mbuluar me bar, drunj gjigantë,  ujët e Paqësorit futur në thellësi të tokës me pamje si  lëkurë e shtrirë  e  leopardi. Në avion mes udhëtarëve tjerë ishim 42 refugjatë shqiptarë që po vinim në Zelandën e Re (29 tetor 1999).  Sa më shumë ulej avioni vëreja dele gjithandej kullosave pafund dhe një si fiksim me mbeti  në mendje për të mësuar më shumë në lidhje me bagëtinë  e imët në Zelandën e Re. Me rastin e udhëtimeve kur has  dele , edhe sot, për kënaqësinë time ndalem  t'i shoh tek kullosin qetësisht ashtu trupmadhe e  të shëndosha, një dele këtu është sa dy dele tonat në Shqipëri (Shqipëri i them edhe Kosovën) .

Delet e para në Ishullin e largët kanë ardhur diku mes viteve 1773 dhe 1777 dhe përdoreshin si ushqim për peshkatarë në Mana (ishull pranë Wellingtonit). Koloni Johnny Jones në vitin 1840 importoi një numër të konsiderueshme delesh me anije nga Sidnej (Australi). Ai hasi në shumë vështirësi gjatë importimit. Fermeri  i përmendur mori toka me qira nga vendësit dhe nga ky vit numri i kopeve të deleve ishin në rritje dhe disa vite më vonë, pikërisht në vitin 1882 nis  eksportimi i mishit të ngrirë së pari në Angli.  Racat ishin ajo MERINO dhe ROMNEY. Në Ishullin e verior raca Romney ishte e favorizuar. Zelanda me kullosat e bollshme gjatë gjithë vitit ka kushte  ideale për rritjen e deleve.   Duke parë përfitimet e mëdha ekonomike intensifikohet puna në ngritjen e fermave në gjithë vendin. Gjatë shekullit XIX malli kryesor eksporti ishte leshi i dhenve për të arritur kulmin në vitin 1960 që  përbënte mbi një të tretën e të gjitha të të ardhurave nga eksporti.  Në vitin  2007, Zelanda e Re kishte përafërsisht 39 milionë dele, rreth 10 dele për çdo banor  të saj.   Këto vitet e fundit ka ra ndjeshëm numri  deleve. Zelandezët ecin me kohën dhe gjithçka llogarisin me laps, tani kanë ngritur edhe ferma buallicash, dhish, drerësh, shpezësh, bletësh etje. të kërkuara  nga tregu i jashtëm. 

Sabit Abdyli, Auckland

NUK DO TË DUHEJ

Historia e afërt dhe e largët e jona nuk do të duhej të pengojë shqiptarin të jetë mysliman, katolik, ortodoks etj. sipas bindjeve e dëshirës së tij. Shqiptari nuk ka nevojë të ndërroj asgjë nga e kaluara për të qenë fetar i cilësdo fe. Stadet e zhvillimit të shoqërive janë ashtu siç ishin dhe po t'i ndryshojmë nuk na bëjnë fetar më të devotshëm e më të mirë. Përkundrazi tendenca për të ndryshuar historinë tënde janë mesazh për asimilim e faqja zezë, janë propagandë e të fortëve, e të pasurve për interesat e tyre afatgjata thirrur në lirinë e fjalës, përparimit, të së drejtës historike të sajuar, miteve, forcës ekonomike, fesë etj. Ne shqiptarët jemi kështu siç jemi me shumë fe dhe duhet pranuar realitetin. Nuk do të duhej shpikur teori e të paqena për të treguar se cili jemi më të mirë. Të mirat e të këqijat tregohen me punë, vepra, përkushtim ndaj Zotit, njeriut, kombit e gjuhës së nënës dhe jo me llafe e ndërkëmbëza për njëri-tjetrin. Thirrjet në stilin; ne ishim mysliman para ardhjes së turqve ose ishim të krishterë që herët, duke kërkuar favore nuk qëndrojnë. Si do të tingëllonte sikur ateistët të thirrën në periudhën para ardhjes së fesë dhe të thonë; ne ishim të parët. Stërkeqjet, teoritë, tendencat, që prekin gjuhën, kulturën, historinë e gjeografinë tonë shqiptare të lashtë qëkur mbiu lisi, një sahat e më parë duhet të ndalohen me të gjitha mekanizmat që i ka shteti. 

Sabit Abdyli
Botuar ne gazeten "Bota sot", 30.07.2017

CIKEL POEZISH TE SHKRUARA 2016 -2017-

                                                                                   

PIKON
Pikon kulm i shtëpisë
Pikon
Hafije e ustallarë nga gjitha anët vijnë
Thirr e pa thirr
Kush ndreq kush prish
Tanët mjaftohen të jenë në krye të vendit
Të mos lagën
Gushë për gushë  me qoftëlargun
 E lëshojnë udhë
                           Korrik, 2017

ZË KOHE
(Haxhi Muhaxherit)
Jehonë kohësh të mira
Emrash rrënjësh e qëndrese
Furtunash e motesh lavdie
Nuk resht së vrari të keqën
Nuk resht së qëndisur fjalëmirët
E fjalës shqipe
Auckland, korrik 2017

PAK  MË PARË
Eca bregut detit
Mes  kohës në ikje dhe kohës në ardhje
Valës së shkumëzuar dhe stërkalave
Që era e hapërdanë mbi gurët ndanë
Fillimvjeshtë  në Ishull fillimpranvere Atje
Me fletët që bien me borën që shkrinë
Me dimrin në ardhje me verën në prag
Loz me stinët kujtimet  mallin
Buzëqeshur  buzëvaj
                     Mars 2017
MUR MBI URË
Në bisht ndër shalë
Ikën
U kthyen dhe mbyllën urën me drurë e gurë
Me lutjet e Evropës hoqën barrikadat
Çajnë dërrasa
Biçim vazo betoni ngrehen mbi urë
Hedhin  pluhur syve bëjnë petulla në ujë
Me urë e pa urë
Mur mbi urë
Skërmiten qençe e bëjnë zhurmë
Sa me lindje sa me perëndim
Sorrë në dy hunj
Janar, 2017
IN MEMORIAM PËR SHKRIMTARIN R. KELMENDI
"Letrat prej Ulqini" me Ty takim im i parë
Aty mësova sa fort fishkëllen fjala shqip
Dhembjen ta zbulova te "Rrëfimi i njeriut me samar"
Me mësimet tua te Verrat e Llukës u morën ngryk
Gjithë ai nam
Te opusi yt letrar shijova të bukuren humorin me karar
Saktë e dije kur kositen livadhet dhe kur do të duhej
Të kërcasin e heshtin arm't
Auckland, 12 janar 2017

KROI I FSHATIT
Rrënjësh gërshetuara drurëve mali,
murmurit i kristaltë uji akullt.
Në mes vapës në ballë të pikë.
Barishtet valltare tunden gëzuar,
parfumojnë rogën e harlisur gjithandej.
Këngë e trishtilave  n' degë,
deh e prek në shpirt!
Dhjetor 2016


NËNA RABË
Për dritë të gazishtës
Thurte çorapë
Ngrohte mëngjeset e ftohta
Dhembjen e njomte si lulet
Jetën
Fjalën
E qëndiste me ar
Gusht 2016

MËSUAR
Rrëzojnë diktaturën.
Derdhin në bronz  një të njëjtë me bujë
dhe vazhdojnë jetën si më parë
në diktaturë!
Gusht 2016

BIOGRAFI II
Në krye të herës, fjala e prangosur.
Pranë oxhakut mbrëmjeve,
për toke shtrinim baloza e krajl!
Freski mëngjesi mërdhinte këmbët zbathur.
Me gishta të vegjël,
xhamave të avullt ushtronim bukurshkrim.
Kur vinte korriku
Zinim xixëllonja, i venim në ballë.
Grunajave dielli i buzëqeshur,
cicërima jete, për bukën e bardhë!
Qershor, 2016

BREGUT
Zhurmon vala
Tek përplaset shkëmbit
Shkumëzon shkumën thinjoshe
Bregut ec unë
Pulëbardhat tutje tehu fluturojnë
Njëra ndahet e më ndjek pas
Eja sikur më thotë plot gaz
Ta shuajmë mallin bashkë
Dhe era luan me flokun tim zbardhur
Rërë e nxehtë nën këmbë
Më djeg e nuk më ngroh
Korrik, 2016

NJËHERË E MIRË
 Yjet zënë me shtëllunga të zeza  resh
Shtigjesh bjeshkësh më në fund erdh Dielli
Rrëmujë e ngazëllime mëngjesi
Qentë  qençe lehin Diellin
 Azdisen në kohë lirie
Poeti vazhdon  rrëfimin për ujkun
Dhe byryten  mëzetërit që  kullosin livadhet
 E zëna me tre plisa dheu mbi mezhde
Ende  në kërkim të  ilaçit për të vrarë
Mizat bezdisëse njëherë e mirë
                       Korrik, 2016

ATË DITË KUR PO NISESHA USHTAR
           (25 gusht 1970)
Nëna nga bunari nxori një kove ujë.
Piva një gërrqe se kështu ishte adet.
Shtrëngim duarsh, përqafime,
doja të mbahem burrë, loti më tradhton.
T’i shpëtosh të keqes, më thanë, sa më pak fjalë!
Me të ligun mos ngul kunja,
dosjet janë të hapura për shqiptarë!
Ne vetëm numra jemi,
mos beso kur të rrahin krahëve!
Në listat: “Të rrezikshëm për shtetin”
emrat tanë deri më një të sistemuar i kanë!
                  Nëntor, 2014

PRURJE KOHE
Shpirtshiturit, çirren podiumeve
Mohojnë vetën
Kanë korruptuar zyrtaret
Dhe shesin dhjam për mish
Korrik, 2016

KU MBETI
Ku mbet moti kristal
Oxhakut tymi i shkonte drejt
Qëndisej me ar fjala e jeta plot harmoni
Ku mbeti fjala e thënë në sy
Kohë gjithçka prapa krahëve erdhi
Veshur me pendla të bardha mjellme
Brenda sterrë i zi
Ku mbeti autoritet i prindit
Shtetit
Shkollës
Familjes
Çiltëri e djalit vajzës
Fjala fjalë
Emrat shqip
Ku
Dhjetor, 2015

ITAKA
Josh gjithçkaje e saj
Shtegtarët me ditë e natë krahëve u japin
Hijeshi e sirenave e tmerr katallanësh nuk i ndal
Rendje mes shkretëtirave e resh
Aromë e vatrës ndjellë e thërret
Në zhgjëndërr e ëndërr shfaqet
Si këngë bilbili në rremb
Qershor, 2016

FJALË E FJALË
Në takime mërgimtarësh.
Secili ka një mendim.
Dy.
Tre.
Shumë.
Grijmë ujë në havan.
Komentojmë libra e tituj gazetash pa i lexuar,
Gjykojmë problemet madhore të shtetit, pa qenë atje!
Botën ujdisim,
Më mirë se perënditë ...
Shajmë diku të irrituar .
" Po të ishim ne, do të bëhej më mirë " !
Flasim si ekspertë,
Të shkolluar kushedi nga cila galaktikë.
Flasim me radhë  pa e dëgjuar sho-shoqin.
Secili shtyhet  të shkrep, qoftë  edhe një fjalë.
                                   Maj, 2016

NDRYSHIM I MADH
Kam mall,
dhe  kujtoj motet,
kur brehej hekuri me dhëmb
dhe vdisje për Flamur.
Për të lexuar Fishtën, Konicën, Kadare,
Ernestin, Markezin ..
krijohej radhë.
       Maj, 2016

EULEX
Me një të shkelur të syrit
Tanëve në pushtet
Flamurin na dizajnuan
si deshën vetë
Himnin pa tekst
Na presin rrobat
Herë shkurt herë  gjate
Tamam asnjëherë
               Maj, 2016

MENDËSI
Bajraktarizmi  mendësi e jonë
Ajka në shpinë të popullit
Loz lojën kaloras
Mbrapshtitë në rritje
E mbara e mira
Ende larg
Mars, 2016

EMIGRANT
Emigrant shkak luftë ngjyrash
Të tillë dikur pati edhe në fshatin tim
Të përndjekur  nga e kuqja
Shtigjeve pafund në rrugëtim
Përtej oqeaneve mbërrin
I gjeta të plakur buzën shkrumb
Unë emigranti muhaxhir.
Në prag shekulli njëzetenjë
Dëgjuar keni nga gjyshërit
Për plagën e vjetër emigrant politik
Karvan në ecje lodhur
Me kujtimet plumb mbi kurriz
                                 Mars, 2016
TESHTITJE KOHE
Gjithçkaje i doli boja
Karriget u përlloçën si është më keq
 Filiza të së resë në ketë palcë acari të vijnë
Të ngjallin shpresat e humbura nga lakmitë
Të kapërcejmë inatet vetën
Dhe jugë e bardhë të fryjë
                     Mars, 2016

 VENDÇE
Ecje mbi ferra  e shkurre nëpër mote
Për jetën
Për diell më shumë
Dhe dalin nëngurët
Vjelin  frutat e pemëve
Kafshojnë diellin  pamëshirë
                    Mars, 2016


KËNGË E PARË
Këngë  zemre
Buqetë
Ëmbëlsi
Panel në dorë të piktorit
Gëzim
Mall
Gur në qafë
Djep ëndrrash
ATDHEU germa e parë
           Auckland, mars 2016

SHTERPËRI  E GJELAVE
Gjelat kryengritës të mëngjeseve
I dehu fitorja
Nga pangopësia vetëlavdërimet
U ngjirën  
Për të qëndruar majë mullari
U qullën e qullën si është më zi
Shkurt, 2016

MBASE
Donzhuanët  kolonizuan shën Valentinin
Për të treguar besnikëri
Përmes dhuratave e luleve
Blerë dashuri
Mashtruar e fshehur kurvëritë
Shkurt, 2016

GJUHA SHQIPE
Në Gadishullin Ilirik
Në krye të motit
Farë e fjalë e parë
Këngë zogjsh
Rreze
Dritë e ylbertë
Rrënjë
Shqip e bërë ugar
Nga trung i saj në shekuj
Lindën e u rritën edhe tjera gjuhë
Shkurt, 2016